Dziecko śliczne jak aniołek pada na ziemię i zaczyna wrzeszczeć. To nie scena z filmu grozy, tylko wspomnienia z ostatnich rodzinnych zakupów. Bunt dwulatka to naturalny etap w rozwoju dziecka.



Jeśli dobrze znana jest ci opisana powyżej scenka, zapewne twój maluch przechodzi okres zwany „buntem dwulatka”. Stan ten jest jak najbardziej normalny i wkrótce sam minie. Twoją rolą w tym czasie jest poskromić małego złośnika. Bądź więc w pełnej gotowości - przeciwnik naprawdę może dać się we znaki. Najważniejsze to uzbroić się w cierpliwość, opracować indywidualną strategię i być konsekwentnym.

Skąd to się bierze?
Około drugich, trzecich urodzin, nastają w życiu dziecka wielkie zmiany. Malec coraz więcej chce już robić bez pomocy rodziców. Z wieloma rzeczami ma do czynienia po raz pierwszy, także z porażkami. Jedynym rozwiązaniem, aby pokazać światu swoje niezadowolenie jest dla niego po prostu krzyk. W ten sposób smyk sygnalizuje rozgoryczenie, daje upust emocjom i ... sprawdza granice wytrzymałość rodziców. Od tego jaka będzie ich reakcja zależy czy malec nauczy się odróżniać dobro od zła, dowie się co mu wolno, a czego nie.

Opanowanie daje ci przewagę
Pamiętaj, to ty jesteś rodzicem i ty powinnaś ustalać zasady. Ważne tylko w jaki sposób przekażesz je swojemu dziecku. Samo wyjaśnienie „nie, bo nie” niczego malca nie nauczy. Pokaż mu konsekwencje złego postępowania. „Jeśli uderzysz pieska, to będzie go strasznie bolało, tak jak ciebie, gdy uderzyłeś się w paluszek, pamiętasz jak bardzo wtedy plaskałeś?” Kolejna ważna zasada, o której powinnaś pamiętać brzmi: jeśli pięć razy powtarzasz, że czegoś nie wolno, to za szóstym nie ulegaj! Bycie konsekwentnym jest trudne, ale inaczej malec nauczy się, że płaczem może coś od ciebie wymusić i następnym razem będzie płakał, aż tego nie dostanie. Nie przekupuj też dziecka, dla świętego spokoju czekoladką lub dawaniem mu czegoś, co normalnie jest zakazane np. telefonu komórkowego. To nic innego jak nagroda za złe zachowanie! Jeśli czegoś zakazujesz, wyjaśnij dlaczego – pokaż, że nie robisz tego, by malca rozłościć. Na dowód, że jesteś „po jego stronie”, zaproponuj mu zabawę w to co chce robić, ale w innych bezpiecznych i nie szkodzących nikomu okolicznościach np. postawiłaś na stole sok, a twój mały odkrywca wymyślił, że będzie go przelewał z szklanki do szklanki. To oczywiste, że mu tego zabroniłaś, bo przecież nie chcesz mieć zalanego całego mieszkania. Twoja postawa spowodowała, jednak że malec wpadł w szał. W takiej sytuacji zaproponuj dziecku przeniesienie zabawy do ogrodu, basenu lub wieczornej kąpieli. Dzięki tem rozwiązaniu wilk będzie syty i owca zostanie ocalona!

Tak mi strasznie źle...
Postaraj się wczuć się sytuację malca. Mówiąc do niego: „Oj, daj spokój przecież nic się nie stało, nie bądź beksą”, tak naprawdę nic nie wskórasz. To dla niego żadne wyjaśnienie. Pomyśl dlaczego sytuacja, która dla ciebie wydawała się błaha, doprowadziła twoje dziecko do histerii i znajdź rozwiązanie, żeby ją zakończyć. Najskuteczniejsze będzie zaproponowanie maluchowi innego, bardziej atrakcyjnego zajęcia. Pamiętaj jednak, że każde dziecko jest inne i na każdego działa tak naprawdę inna metoda. Zapamiętaj, co w danej chwili pomogło maluchowi się uspokoić, prawdopodobnie zadziała to przy następnej okazji.

Sztuka kompromisu
Zastanów się, które z zakazanych twojemu dziecku rzeczy jest tak naprawdę dla niego niebezpieczne, a których zabraniasz mu bo np. nie masz na coś ochoty. Jeśli za każdym razem, gdy malec będzie chciał coś zrobić, usłyszy twój sprzeciw, stanie się mniej czuły na zakazy. Pomyśli, co z tego, że mama mnie ostrzega, przecież robi to za każdym razem – to normalne. Słowo powtarzane ciągle, traci na swojej mocy. Naucz malca, że nie wszystko co chce robić jest zabronione i że nie jest to tylko twoje widzi mi się, że czegoś mu zakazujesz. Warto też pamiętaj, że zakazywanie pobudza dziecięcą fantazję: czemu mama mi tego zabrania? Ciekawe co się stanie jak jej nie posłucham...

Gdy emocje już opadną...
Rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa. W ataku histerii nie docierają do twoje do dziecka żadne argumenty, a wprost przeciwnie, cokolwiek mówisz działa niczym oliwa dolana do ognia. Dlatego nie ma sensu mu wtedy nic tłumaczyć. Gdy malec się uspokoi postaraj sobie z nim wyjaśnić dlaczego był taki zły i czemu jego zachowanie się tobie nie podobało. Nazwanie emocji, pomoże twojemu dziecku wyobrazić je sobie i jest szansa, że następnym razem prostu powie ci, że jest mu np. przykro lub jest zły. Dobrze też, jeśli ustalicie sobie zasady na przyszłość. Jeśli np. malec złości się, za każdym razem gdy na zakupach odmawiasz mu kolejnej zabawki, zaproponuj mu zabawę, która polegać będzie na zbieraniu „punktów premiowych” za dobre zachowanie – punkty koniecznie zmaterializuj, mogą być to np. słoneczka przyczepiane na lodówce. Nie zapomnij przed wyjściem na zakupy przypomnieć malcowi o zabawie, a gdy uda mu się dotrzymać jej zasad, koniecznie go pochwal.

zrodlo
dlarodzinki.pl

dzieki Ninka i mam nadzieje,ze mu to przejdzie
Ale kurde od kiedy siorki nie ma to od wczoraj zlote dziecko ja nie wiem...moze on nie umie z innymi sie dzielic,bawic? jutro wracaja i znowu bedzie alarmo

Smerfna, a może on się po prostu popisuje przed nimi ? a jak jesteście sami to jest wszystko ok

Jak jestesmy sami jest najbardziej wporzo ale on zawsze bil jakies tam wybrane dzieci(tzw.mniej obrotne )
Jedna kumpele mam co sie wogole nie spotykamy bo oni normalnie sie nienawidza z Pati na swieta bylo okay a teraz nie wiem co sie stalo a najgorsze jest to,ze one moga byc u nas jeszcze kilka miesiecy i tyle czasu stres zwariuje
On musi miec wszystko co ma ona...i jest to obojetne czy sa to takie same rzeczy czy inne....zawsze jak kolo niej przechodzi to musi ja szturnac,popchnac,kopnac a ona taka kruszyna ze zaraz sie przeciez przewroci

to akurat jest normalne u dzieci wszystkie chyba mają taki okres, ze nie chcą się swoimi rzeczami dzielić

to już fajne nie jest a jakaś kara za to, ze ją bije ? może by pomogło ?

Nie wiem co mam ci poradzic dzieci rozna maja etapy w zyciu
nas naszczescie bunt 2 i 3 latka minal minal wiec naprawde nie wiem co mam ci poradzic wytrwalosci

Smerfna jak czytam o Twoim młodym to chyba niestety normalne w tym wieku. Ale tak jak Magdziołka napisała może jakaś kara pomoże?

Kary nie pomoagaja...juz nawet nie wiem jakie stosowac z lozeczka wyskakuje z pokoju wychodzi jak mu zabiere zabawke ktora rzuca to sobie wezmie inna i tak w kolko

a coś w stylu karnego jeżyka tak jak super niania robiła ?

Ha napewno by tam siedzial takie talewizyjne cos mnie nie przekonuje....niech sama przyjedzie i mi pokarze
Ja wlasnie dawalam go do lozeczka nieraz po 100 razy i nic ja wymiekam

to spróbuj z jakąś poduszką w kącie i nie wymiękaj moze akurat jakiś skutek będzie

Juz nie mam sily ale cos pomysle w tym kacie

w salonie tak zrób, żebyś go miała na oku, bo może dlatego uciekał, że zostawał sam w pokoju a tak to będziesz go mogła lepiej przypilnować powiedz, że 5 minut ma siedzieć, jakieś zegarek mu daj, żeby obserwował jak te minutki lecą, wytłumacz mu kiedy będzie koniec i może sie uda

E 100 razu napewno nie.
Właśnie oto chodzi, że on Cię sprawdza po którym razie wymiękniesz. Ale jeżeli parę razy dłużej wytrzymasz niż on to zrozumie.
Chociaż wiem, że słuchać płacz czy krzyki przez pół godziny jest męczące

sprobuje cos dzieki