Ninka, wiesz to już nawet nie chodzi o siedzenie ...twoja niunia jest malutka a moja ma 8 lat i wiele juz kuma ,rozumie wie o co są kłótnie i dlatego nie bardzo do niej docierają jego uwagi (choćby miał nieraz rację) ale jaki przykład ma z niego brac jak on sam zachowuje sie jak nastolatek zbuntowany czasami ,wiec jak on może to po co jej uwagi prawi ehhh duzo pisania nie w tym temacie hahaha

Monia77, no ja tez kiedys pisalam ze mam dwoje dzieci jedno kilku letnie przechodzace bunt 3 latka drugie przechodzace bunt 30 latka

Ninka, tego starszego buntu wspolczuje

smerfetkahh napisał/a:

tego starszego buntu wspolczuje

Racja! Na dziecko to jeszcze można krzyknąć lub karę dać... A mężowi....???

Passion, tez wrzasne a kara tez sie znajdzie tylko wtedy on wsciekly jeszcze bardziej chodzi bo NIC nie ma

ja na szczescie nigdy nie mialam jakis wiekszych problemow wychowawczych z mateo.Zawsze sie sluchal,choc nie powiem raz odstawil mi scenke i to na ulicy...Cos tam chcial wymusic,odmowilam,wiec zaczal strasznie wrzeszczec,zgial sie caly w palak i totalna histeria...Moja reakcja moze nie byla taka jak powinna,bo poprostu dostal klapsa i to niebyle jakiego,bo az mnie reka zapiekla.Zdziwil sie strasznie,az zaniemowil i od razu przestal plakac...
Nigdy wiecej pozniej mi takich numerow nie odstawial,ale tak jak mowilam,on raczej do bbb grzecznych dzieci nalezal
Pozniej jak juz zaczal dorastac zaczely sie jakies male problemy typu wszystko wiem lepiej,lub tez jakies pyskowki,ale to tez mu juz przeszlo.Jak ma jakis problem to szlaban na kompa i zakowanie...Odf razu mu sie odechciewa podskakiwania

ja mam dwoje, jedno w wieku szkolnym i przedszkolankę (3 latka) dziś było ciężko - nie chciała zostać. To chyba zależy od Pani, która akurat jest w sali na przyjście dzieci - bo czasami jest tak, że biegnie i w locie tylko buziaka dostanę, a dziś... ehhh

na 100% cos z ta pania musi byc nie tak

bardzo dużo zależy od Pani wychowawczyni...

U nas z problemami wychowawczymi jest różnie. Przez tydzień dzieci chodzą jak aniołki, ale jak się zacznie to już na całego. Do każdego trzeba mówić z osobna, to się zaqczną bić, albo kłócić, a już o sprzątaniu po sobie nie wspomnę. Trwa to jakiś czas i wszystko wraca do normy. Oczywiście nie tak bez wysiłku. Potrzebna "tona" cierpliwości, dwie konsekwencji i wiara, że to dla dobra tych dzieci (żeby wyszli na ludzi).