Właśnie mam ten problem, że moje dziecko, które ma niecałe 14 miesięcy wymusza wszystko krzykiem i płaczem. Wygląda to tak, że kiedy chce wrzucić zabawkę do kibelka , ja reaguję i chcę odwrócić jego uwagę, żeby tego nie robił. On jest teraz na etapie "wszędzie wejdę i wszystko dotknę, zrzucę i nic mi nie zabraniaj, bo mi się to podoba". I kiedy mu mówię "nie wolno" i chcę mu pokazać coś innego, to wtedy się drze przeokrutnie, piszczy i płacze .Mam już chwilami dość, bo ile można tego słuchać i szkoda mi go, jak się tak czasem złości.A do tego boję się,co będzie za jakiś czas,jak on już teraz się tak zachowuje?. Jak go biorę na ręce, żeby go przenieść w inne miejsce, kiedy on coś chce zbroić,to oprócz efektów akustycznych wyrywa się, wije, a czasem drapie i szczypie, czyli robi wszystko, żeby powrócić do czynności, od której go odciągnęłam. Z jednej strony go rozumiem, bo on nie wie, że coś psuje,chce po prostu to robić, nie wie,że trzaskanie drzwiami jest niebezpieczne, bo można sobie przyciąć palec, a uwielbia trzaskać drzwiami, zamykać,otwierać. No ale pewnych rzeczy z oczywistych względów mu nie pozwalam np.wysypywać cukier, brać do buzi papiery ze śmieci , no i jest głośny protest małego oponenta .Jest strasznie niecierpliwy, zachowuje się jak kot, który chodzi własnymi ścieżkami i chce wszystko sam odkrywać. Nie jest typem przytulasa, który siedzi u mamusi na kolankach, jest baaardzo aktywny, z tym, że nie zawsze ta jego aktywność podoba się mamusi . Macie może jakieś pomysły, co by mogło pomóc to zmienić, jakie Wy macie doświadczenia z tego typu zachowaniem u tak małego dziecka?. Pozdrawiam .

Margaretka mi się wydaje, ze każde dziecko przechodzi taki okres Twój maluszek poznaje świat, Twoje reakcje i chyba jedynie stanowczość i konsekwencja Ci pomogą jak sie będzie darł i wyrywał, to nie "mięknij" zanieś go w inne miejsce, albo nawet "karnego jeżyka" zrób, żeby wiedział, że jeżeli zrobi coś, czego nie wolno, to będzie siedział za karę

No ja się właśnie tak staram robić magdziołku, że nie mięknę, staram się przeczekać jego napady płaczu,ale jest ciężko,bo moje bębenki w uszach trochę się skarżą .Teraz on przechodzi trudny okres, a ja razem z nim. Staram się być twarda i mimo wszystko nieugięta, chociaż czasem się zastanawiam, czy go nie krzywdzę?, bo tyle się teraz słyszy o tej kreatywności, że dziecko musi wszystko poznać, a matka cierpiętnica (w moim przypadku ),musi to wszystko znieść i pozwolić dziecku na rozwijanie się. No i jak się na coś nie zgadzam,to chwilami właśnie jest mi go żal, że mu nie pozwoliłam, bo może powinnam mu jeszcze pozwolić, kolejne pół godziny zamykać i otwierać drzwi od śmieci,trzaskać nimi i wyjmować różne papiury ze śmietnika .
No ale znowu nie może być tak, żeby dziecko rządziło dorosłym .

dokładnie
z tego co ja sobie przypominam jak Mati była mały, to też wrzaski były, czasem w sklepie potrafił sie położyć na podłodze, bo coś chce i koniec ale nic z tego
nawet teraz, mając 8 lat potrafi sie o byle co rozryczeć, bo ma być po jego myśli, ale teraz to go, brzydko mówiąc, olewam, niech sobie fochy stroi przy kolegach, nie przy mnie poskrzeczy, poskrzeczy i za chwilę przyjdzie spokojny, bo przemyśli sprawę

Tylko,że moje dziecię jeszcze nie mówi i nie rozumie za bardzo słów,może intonację głosu kuma tylko na tym etapie .I czasem się zastanawiam czy on nie jest jeszcze za mały na tego typu zakazy,bo co innego powiedzieć dziecku "NIE!!!", które już umie mówić i rozumie słowa mamy,a co innego takiemu roczniakowi, który beczy w niebo głosy i nie rozumie jeszcze mowy .Mam nadzieję,że go nie krzywdzę w ten sposób,jak mu zabraniam teraz czegoś? .
Dzięki magdziołku za Twój post .

na pewno krzywdy mu nie robisz
musi wiedzieć co wolno a co nie, żeby sam sobie krzywdy nie zrobił np. tymi trzaskającymi drzwiami są sytuacje że zabrania sie dziecku czegoś ze względu na jego dobo i bezpieczeństwo, więc nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia

Dzięki magdzioł, jest ciężko, ale staram się ta robić jak piszesz . Mam nadzieję,że ten głośny okres minie mu za jakiś czas i nie będzie takim nerwusem.A najlepsze,to jest to, że wszystkim w mojej rodzinie się wydaje, że to dziecko jest aniołkiem, grzeczniutkim i spokojniutkim i że ja przy nim to mam samą labę.Bo rzeczywiście jak z nim pójdę do mojej mamy,to jest spokojniejszy,bo wszystko go interesuje,nowe rzeczy,nowe miejsce.A w domu jest strasznym nerwusem.I wszyscy uważają,że on jest taaaki spokojny .Wkurza mnie jak moja mama,która go widzi tylko raz w tygodniu, daje mi do zrozumienia,że nie powinnam narzekać, ani nic mówić, że jest mi ciężko,bo dziecko,to dziecko,taa, najlepiej nic nie mów,niech na głowę wejdzie .I jeszcze czasem,co jest przykre, moja mama mówi,że może się nim powinnam "lepiej" zająć,więcej uwagi poświęcić..etc..tysiąc porad,a oni go widzą tylko raz w tygodniu,na niedzielnym obiedzie .
Czasem mnie przerasta to wszystko,bo dla nich powinnam być matką idealną, nie odmawiać nigdy dziecku,latać na każde zawołanie...z tym,że jestem z nim 5 dni i nocy w tygodniu,w weekendy pracuję,ale po pracy też się zajmuję dzieckiem.No i mojej siostrze też się łatwo mówi..widzę jak na mnie dziwnie patrzy,kiedy czegoś zabraniam mojemu dziecku ,a ona ma córeczkę 12 miesięczną,która jest spokojniutka,nie chodzi jeszcze,siedzi sobie spokojnie,lubi być na kolankach...nie to,co mój Marcel-wszystko sam,na kolankach nie wysiedzi sekundy,ani w jednym miejscu.No i mąż siostry cały czas jej pomaga w domu przy dziecku,latają na każde zawołanie córeczki ,bardzo rozpieszczają ją.A ja nie mam tego przywileju,nikt mi nie pomaga w tygodniu,jestem chwilami zmęczona i to bardzo .

Hej Margaretka
Ja mam 16 - miesięcznego synka i on też daje mi popalić
Również próbuje wymuszać wszystko krzykiem i płaczem. Ale ja się nie daję Pokrzyczy, popłacze i przestanie, takie jest moje zdanie. Bo ta rozpacz trwa tak naprawdę tylko chwilę dopóki sam nie zainteresuje się czymś innym.

skąd ja to znam do dzisiaj ja jestem bee, a Matik cacy bo za dużo krzyczę, bo to, bo tamto, bo siamto, a nikt nie widzi tego że ja z nim najwięcej czasu spędzam i czasem daje w kość

U mnie jest tak samo

No bo jak ktoś widzi dziecko rzadko,to jemu się wydaje to złe,że jesteśmy zniecierpliwione,że jesteśmy zmęczone,że zabraniamy czegoś zrobić dziecku,że nam już czasem uszami wyłazi ten krzyk dziecka i nie wezmę go na ręce kiedy wrzeszczy,albo nie ulegam na jakieś widzi misie.A oceniają Ci,co właśnie widzą od święta dziecko i im się wydaje,że ja się mało staram,bo dziecko takie biedne płacze,a ja mu nie pozwalam na coś ,a powinnam nosić na rękach aż nie padnę z braku sił .

Margaretka to jest twoje dziecko i nie innym jest to oceniac
Moj maly tez mial takie napady,ale ja po prostu uwagi nie zwracalam,on plakal,kladl sie na ziemie,tupal a ja nie zwracalam na to uwagi i po paru takich zdarzeniach ucichlo
Raz nawet przed sklepem tak zrobil polozyl sie na kraweznik i wyl jak poparzony ludzie kolko zrobili jak w cyrku a ja poszlam sobie na lawke usiasc i jak sie uspokoil to przyszedl do mnie.
Wiec moim zdaniem najlepiej to zlekcewazyc

no ja tez uwazam ze nie powinnaś ustępować bo bedzie jeszcze gorzej, bedzie wiedzial ze takim zachowaniem dostanie to co chce

Dzięki kochane ,będę się starała właśnie nie ustępować i nie reagować na jego cyrki i darcie buzi,to jest delikatne ujęcie tego,jak on się wydziera .
Smerfetka,a Twoje dziecko już na tym etapie?,ja myślałam,że Ty niedawno urodziłaś,sądząc po życzeniach dla Ciebie .

Smerfna ma drugiego synka, który niedawno 2 latka skończył